เพราะว่ามีความหวัง เราจึงผิดหวัง
ประโยคข้างบนอาจจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไปหน่อย
แต่ถ้าเราไม่มีความหวัง ....มันก็ฟังดูน่าเศร้าเกินไปจริงๆ
จริงๆก็ไม่แปลก ที่ใครคนหนึ่งจะผิดหวังบ้าง
อ๊ะ เดี๋ยวก่อน เอนทรี่นี้ไม่ใช่เรื่องราวความรักอกหักสามชั้นเด้งนะครับ
พอดีอยากจะพูดถึงความผิดหวังธรรมดาๆ ที่เพิ่งเจอมาแล้วกัน
ป่านนี้ก็คงจะจบแล้ว สำหรับค่าย ywc (Young Webmaster Camp) ครั้งที่6
คงจะแยกย้ายใกล้ถึงบ้านเต็มทน
ผมสมัครไปด้วย ในสาขา Web Content ก็ไม่ได้หวังอะไรแต่แรก
ก็ยื่นพอร์ท เป็นเว็บไซต์ที่ทำเป็น requirement ตอนที่ฝึกงาน
ซึ่งไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับ Content สักนิด ที่ทำก็มีแต่ design กับ วาง CSS เอง
แต่เพราะอ่อนแอ photoshop ..(อ่อนแอแค่ไหน ก็ดูหัวblog)
ก็เลยสมัครเว็บคอนเทนต์ เพราะชอบเขียนด้วย
แต่ก็เขียนไม่ได้เรื่องสักที ก็หวังว่าเราจะได้วิธีคิดไอเดียบ้าง
ติดสัมภาษณ์
ดีใจ ตกใจ ตื่นเต้น ไปสัมภาษณ์ตื่นตั้งแต่เช้า
ไปถึงที่สัมภาษณ์ตั้งแต่เก้าโมง แต่ได้สัมภาษณ์จริงๆ ก็บ่ายโมงได้
ตื่นเต้น คนสัมภาษณ์เราเป็นพี่ปอนด์ dek-d ยิ่งตื่นเต้น
ตอบอะไรแปลกๆไปหลายอันเหมือนกัน
แล้วก็รู้สึกว่า เราไม่มีประสบการณ์การเขียนเลย
เราเคยเขียนแต่ไดอารี่ เขียนแต่บทความหนังสือรุ่น เขียนแค่journalใน hi5
แต่งานเขียนดีๆ จริงๆของเรา ไม่มีอะไรไปอวดเลย
งานโจทย์ที่เค้ากำหนดให้ ก็เขียนไม่ดีเท่าที่อยากให้มันเป็น
สุดท้ายก็ไม่ติด
เช้าวันที่เช็คผลสัมภาษณ์ เป็นวันที่นอนหอที่มหาวิทยาลัย
เสียใจนะ เสียใจมาก งง เหมือนโดนต่อยแล้วลงไปนั่งให้กรรมการนับถึงแปดแล้ว
แต่ยังไม่รู้ว่าโดนนับ
ในหัวนี่มีแต่เสียงวิ้งๆ ไม่มีใครตื่นมาเสียใจกับเรา
ไม่มีใครตื่นเต้นกับเรา ...
จะหยิบโทรศัพท์ไปบอกเพื่อนที่ติดว่ามันติด
ก็ไ่ม่รู้จะพูดยังไง จะทำเสียงยังไง จะตลกตลอดเอาตัวรอดยังไง
ก็เลยส่งไปแต่ sms ...
สารภาพว่าตอนนั้นอึ้ง งง แล้วก็ทำอะไรไม่ถูก
ความรู้สึกเหมือนถูกพ่อตีแล้วจะร้องไห้ แต่พ่อห้ามไม่ให้ร้องน่ะ
มันจุกไปทั้งคอเลย
เย็นวันนั้นนัดน้องเอาไว้ที่งานหนังสือ เพื่อไปเอาลายเซ็น bongtao
จริงๆ อยากจะบอกเลิกนัดวันนั้น เพราะไม่มี สภาพ,ศีล,สมาธิ,ปัญญา,สมอง,สติ,สตังค์ (อันนี้สำคัญ)
แต่น้องเค้าบอกว่าจะไปคนเดียวไม่มีเพื่อน ...
เอ้า เอาก็เอาวะ ออกไปก็ได้
แต่ก็ดี ได้นั่งคิดอะไรคนเดียว สองชั่วโมง กว่าจะถึงศูนย์สิริกิต์
ไปถึง คุณเธอก็อยู่กับแฟนนี่นา - -
ก็เลยขอลายเซ็นแบบกล้าๆกลัวๆ เอาไงดีวะ
พี่เค้ายืนกลางสี่แยกเลยนะ ไปขอเค้าจะเกะกะมั้ย
เค้าจะงงรึเปล่า เห็นหน้าเรา เค้าจะตบกระเป๋าตังตัวเองก่อนแล้วพูดว่า "อย่านะ!ชั้นไม่มีอะไรจะให้" รึเปล่า
สุดท้ายก็ฝากน้องเข้าไปขอ ... พี่ครับ ผมชื่อ ป๊อปโปะ ..ผมรู้ว่าพี่คงจะขำ
ไม่คงจะอะ ขำกะเพื่อนสองคน ("บอกแล้วอย่าไปถามชื่อน้องเค้า")
แต่พี่ครับ ...ผมชื่อ ป๊อปโปะครับ
..ได้หนังสือที่มีลายเซ็น ให้ น้อง"ปั๊ปโบะ" ...... กลับมาหอ
อ่านจบตั้งแต่อยู่บนรถเมล์
อย่างน้อยวันนั้น ก็รู้สึกดี ที่ได้อยู่กับตัวเองคนเดียว 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ปล.
header นี่มันยากจริงๆเลย ใครมีฟอนต์แนะนำก็บอกกันหน่อยนะ - -
